En Sıcak Konular

Ali Bulaç


Ali Bulaç
0 0 0000

Tiyatro bu



Sadece Ortadoğu'da değil, Avrupa'da da imrenilecek bir seçim gerçekleştirdik. Siyasal yabancılaşmanın yaşandığı Avrupa'da bu ölçeklerde yüksek katılım ve temsil, imrenilecek bir tablodur. Belirtmek gerekir ki, bu tabloyu partilerden çok halka borçluyuz.

Bizim modernleşme politikalarımız partileri devletin siyaset içindeki uzantıları olarak tanımlar. Partilerin yaslandığı kurucu felsefeler -sağ-sol, milliyetçilik, muhafazakârlık- faaliyet alanlarını ve tarzını belirleyen mevzuat yukarıdan aşağıya doğrudur, çatışmacıdır ve benmerkezcidir. Mevcut siyasî zihniyet ve mevzuatla hakikatte demokrasi olmaz. Zaten bürokratik merkez de, halk yönetimini, halkın karar mekanizmaları ve süreçleri üzerinde etkili olmasını istemez.

12 Haziran seçimlerinin en büyük motivasyonu yeni ve sivil bir anayasa idi. Sandıkların açılmasından itibaren kişisel olarak Türkiye toplumunun genel arzusu ve beklentisi haline gelen yeni bir anayasanın yapılabileceği yönünde herhangi bir ümit taşımadığımı belirttim. Taşıyanları da bardağın dolu tarafını gören iyimserler olarak saygıyla karşıladım.

Görünen köy ortada: Türkiye'de vesayet rejimi devam ediyor, sistemin ana kontrol noktaları ve etkili mekanizmaları henüz halkın inisiyatifine geçmiş değil. Değiştirici misyonla ortaya çıkan siyasî partiler -hepsi- böylesine köklü bir değişim projesine pek istekli değiller. Sistemin merkezi öylesine kışkırtıcı, cezp edici imkân ve avantajlarla donatılmış ki, iktidara gelebilenler zaten bu imkân ve avantajları ellerinden çıkarmak istemiyorlar. Muhalefette olanlar ise iki pozisyona sahip bulunuyorlar: Anamuhalefet konumunda siyaset yapanlar -örneğin CHP- merkezî iktidarın kendisine ayrılmış locasında zaten muktedir. Bu yüzden Baykal ve öncekiler hiçbir zaman CHP'yi yüzde 30'un üstüne çıkarmayı düşünmediler. Yüzde 15-25 arası bir kitleyi laiklik, irtica, bölücülük, Alevilik, azınlıklar, rejim kaygıları, cumhuriyetin temel nitelikleri, yaşama tarzı vb. korkularla yerinde tahkim ederek kendilerine bağlamayı ve bu suretle anamuhalefette kalıp kendilerine ayrılmış locada kalmayı ana hedef seçmişlerdi. Her şeye rağmen Kılıçdaroğlu ve aşağıdan onu itekleyen seçmen bu sefer iktidar istedi, ama zaten bu örgüt yapısı, bu parti felsefesi ve siyaset tarzıyla ancak bu kadar olabilirdi.

MHP sonuçtan gayet memnun. BDP de YSK kararıyla babadan kalma usullerle çatışmayı besleyecek imkân ve araçlara sahip bulunuyor. AK Parti'ye gelince. 8,5 senedir -hadi anayasayı değiştiremedi- bir türlü siyasî mekanizmaların içine sinmiş bulunan mevzuatı değiştirmeyi gündemine bile almadı. Bu seçim yasası, partiler yasası, ifade özgürlüğü üzerindeki kısıtlamalar, 12 Eylül askerî rejiminin mevzuatıyla her zaman 367 skandalı, Hatip Dicle vak'asıyla karşılaşmanız mukadder. Zaten sistemin ana mantığı bunun üzerine kurulmuş. Başka ne olabilirdi ki!

Bu bir tiyatro! Herkes rolünü oynuyor. AK Parti "Yargı kararıdır" repliğini tekrarlıyor. CHP, Ergenekon'dan yargılanan iki milletvekili için "Bu hukuksuzluktur" diyor, MHP Balyoz'dan yargılanan vekili için aynı şeyleri söylüyor. BDP de Hatip Dicle ve diğer KCK sanıkları için "Ben Meclis'i boykot ediyorum, yer yerinden oynayabilir" diye tehdit ediyor. Birinin diğerinden farkı yok, ama biri AK Parti, diğeri CHP, öbürü MHP, ötekisi BDP...

YSK, geçmişte Yargıtay ve Anayasa Mahkemesi'nin yaptığı gibi siyasete tam ortasından müdahale etti, 50 milyon seçmenin sevincini boğazına tıkadı. 70 yıllık Sovyet sistemi -demirperde deniyordu- kimsenin burnu kanamadan, medeni bir şekilde değişti. Bizimkisi 100 yıllık İttihatçı sistem, esnemiyor! Rusya'da reformlara askerler, KGB ve siyasetçiler destek verdi; yargı ve bürokrasi direndi. Bizde ise halktan başka galiba kimse samimiyetle değişime destek vermiyor.

Şu var ki, sistem çürümüş, köhnemiş. YSK'sından ÖSYM'sine kadar. Günün birinde halk sahnenin gerisini de görebilirse, Türkiye ayağa kalkacak ve Ortadoğu halklarıyla "Ya Allah!" diyecektir. Anlaşılan daha çekeceğimiz var!



Bu yazı 776 defa okundu.






Yorumlar

 + Yorum Ekle 
    kapat

    Değerli okuyucumuz,
    Yazdığınız yorumlar editör denetiminden sonra onaylanır ve sitede yayınlanır.
    Yorum yazarken aşağıda maddeler halinde belirtilmiş hususları okumuş, anlamış, kabul etmiş sayılırsınız.
    · Türkiye Cumhuriyeti kanunlarında açıkça suç olarak belirtilmiş konular için suçu ya da suçluyu övücü ifadeler kullanılamayağını,
    · Kişi ya da kurumlar için eleştiri sınırları ötesinde küçük düşürücü ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi ya da kurumlara karşı tehdit, saldırı ya da tahkir içerikli ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi veya kurumların telif haklarına konu olan fikir ve/veya sanat eserlerine ait hiçbir içerik yayınlanamayacağını,
    · Kişi veya kurumların ticari sırlarının ifşaı edilemeyeceğini,
    · Genel ahlaka aykırı söz, ifade ya da yakıştırmaların yapılamayacağını,
    · Yasal bir takip durumda, yorum tarih ve saati ile yorumu yazdığım cihaza ait IP numarasının adli makamlara iletileceğini,
    · Yorumumdan kaynaklanan her türlü hukuki sorumluluğun tarafıma ait olduğunu,
    Bu formu gönderdiğimde kabul ediyorum.





    Diğer köşe yazıları

     Tüm Yazılar 
    • 6 Nisan 2013 Neyin özgürlüğü?
    • 7 Nisan 2012 NATO'nun alan dışı stratejisi
    • 12 Kasım 2011 İdrak tutulması
    • 16 Temmuz 2011 Dört aktör
    • 25 Haziran 2011 Tiyatro bu
    • 19 Mart 2011 Afetler, felaketler!
    • 12 Mart 2011 Darbenin medya ayağı
    • 10 Mart 2011 Modelin altı parametresi
    • 7 Mart 2011 'Türkiye modeli'
    • 12 Şubat 2011 İhvan ve İslam korkusu!
    • 22 Ocak 2011 Kısır döngü
    • 13 Ocak 2011 Azınlık veya zımmi!
    • 10 Ocak 2011 Çatışmalar ve potansiyeller
    • 18 Aralık 2010 Başka bir dünya, başka bir iktisad!
    • 15 Kasım 2010 Diyanet'te 'yeni dönem'
    • 2 Ekim 2010 Millî Görüş'ten son kopuş!
    • 18 Eylül 2010 Ayrışmanın fotoğrafı
    • 2 Ağustos 2010 Askerler ve rolleri
    • 26 Temmuz 2010 Neden akletmiyoruz?
    • 24 Temmuz 2010 35. madde

    En Çok Okunan Haberler


    Haber Sistemi altyapısı ile çalışmaktadır.
    5,150 µs