En Sıcak Konular

Ali Bulaç


Ali Bulaç
0 0 0000

Millî Görüş'ten son kopuş!



Beklendiği üzere Numan Kurtulmuş, SP'den ayrıldı. Bunun yakın tarihimiz ve orta gelecekte şekillenecek siyaset açısından büyük anlamı var: 1969'da MNP ile başlayan "merkezi Milli Görüş hareketi" noktalanmış bulunmaktadır.
 

Bundan sonra MNP, MSP, RP ve FP'nin devamı olarak kurulan SP, Türkiye'nin ve bölgenin siyasi hayatında dönüştürücü rol oynamaya aday bir siyasi parti olmaktan çıkıp, güzel hatıraları, parası ve gayrimenkulleri olan; siyasi ilgisi ve gündemi folklorik düzeyde kalan bir kulüp olarak devam edecektir.

Bu trajik süreçte hüzün verici olan, Türkiye'de ve İslam dünyasında hayli saygın olan Necmettin Erbakan'ın -benim hüsn-ü zannıma göre- gönlünden ve aklından geçenin rağmına olup bitenin yönünü değiştirebilecek belirleyici bir inisiyatif koyamamış olmasıydı. Hanedan mirası peşinde olanlar, 'iyi saatte olsunlar' ve zengin mali kaynakların kontrolüne göz dikenler bu olayda önemli rol oynamışlardır. Kendini kanıtlamış, İslami çerçevede hizmet vermiş hocalar hakkındaki hüsn-ü zannımı değiştirmem. Yaptıklarını beğenmesek de onların niyeti iyidir; ancak bazen takip ettikleri yanlış usulden ve içtihatlardan, bazen de onlara rağmen hatalar yapabilmektedirler. Hatayı hata, yanlışı yanlış olarak görüp, hüsn-ü zannımızı korumamız görevimizdir.

Evet, dramatik bir biçimde Milli Görüş noktalandı. Fakat bu, 1998'de benim "İslamcılık bitti" dediğim gibi bir şeydir. "Biten" SP merkezinde kalan, arkaik ve folklorik olarak seyirlik halde duracak olan ruhu dördüncü semaya çıkmış bedeni bir et yığınından ibaret yerde kalmış Milli Görüş'tür. O gün de biten yine FP merkezinin toplumsal değişmeyi ve bölgesel gelişmeleri okuyamamaktan kaynaklanan İslamcılıktı; "küresel ve liberal paradigmadan muhafazakâr bir okuma biçimi"ni geliştirenler AK Parti'yi kurup bugüne geldiler. FP'den sonra kurulan SP, geçirdiği derin sarsıntıyı uzun bir uğraşıdan sonra atlatmaya çalıştı, 29 Mart 2009 seçimlerinde tam "yeni İslamcı dil ve iddia" ile yükselişe geçecekken, yukarıda işaret ettiğim sebeplerle yeni bir kopuşa uğradı. Ancak, nasıl 1998'den sonra Milli Görüş'ün içinden "muhafazakâr AK Parti" ve kendini toparlamaya çalışan "İslamcı SP" çıktıysa, 1 Ekim 2010 kopuşundan sonra ve yine Milli Görüş geleneğinden yeni bir siyasi çizgi uç vermiş oldu. Bundan sonraki aşama Türkiye, bölge, İslam dünyası ve küresel kapitalizmle olan ilişkilerimiz açısından hayati derecede önemlidir:

Soru şu: SP'den ayrılan Kurtulmuş, bize "ikinci bir AK Parti" tecrübesini mi yaşatacak, yoksa 19. yüzyıldan bu yana süren İslami akımı, siyasi, ahlaki, toplumsal ve uluslararası doğru bir zemine mi oturtacak?

Kurtulmuş'un SP içinde siyasete devam etme imkânı kalmadığına göre, önünde iki seçenek var: İlki, birçoklarının içinden geçtiği üzere, arkadaşlarıyla birlikte AK Parti'ye ilhak etmesi ve R. Tayyip Erdoğan'dan sonra parti liderliği yarışının en kuvvetli adayları arasında yer alması. Hemen belirteyim, Kurtulmuş, böyle bir tercihte bulunacak olursa, muhtemel diğer adaylarla mukayese edildiğinde şansı hayli yüksektir. Ancak bu, R. Tayyip Erdoğan'ın "başkanlık modeli"ni sisteme sokmayıp cumhurbaşkanı olması durumunda mümkün olabilir, dolayısıyla Kurtulmuş'un geleceği açısından risklidir de.

Diğeri, Kurtulmuş'un yeni bir parti kurmasıdır. Pekiyi, yeni bir partinin şansı nedir?

AK Parti'yi iki dönemdir iktidara getiren asli motivasyon İslamcı düşünce ve Milli Görüş çizgisini real politika ve pragmatizmle buluşturan formüldür. Küresel kapitalizmle ilişkiler ve liberal politikalar iktidar olmanın bedeli olarak ihtimal hesaplarına dahil edildi. Yeni bir siyasi partiye alan açan veya zaruri ihtiyaç haline getiren faktör de budur. Dolayısıyla Kurtulmuş, yeni bir parti kuracaksa "niçin AK Parti'den daha iyi ve niçin farklı olduğunu" açık çizgilerle ortaya koyması lazım. Partisi AK Parti'yi ve kendisi R. Tayyip Erdoğan'ı tekrar edecekse, AK Parti'ye iltihak etmesi daha akıllıca olur, yeni parti kurmasına gerek yok; zaten seçmen de ona gitmez.
 



Bu yazı 702 defa okundu.






Yorumlar

 + Yorum Ekle 
    kapat

    Değerli okuyucumuz,
    Yazdığınız yorumlar editör denetiminden sonra onaylanır ve sitede yayınlanır.
    Yorum yazarken aşağıda maddeler halinde belirtilmiş hususları okumuş, anlamış, kabul etmiş sayılırsınız.
    · Türkiye Cumhuriyeti kanunlarında açıkça suç olarak belirtilmiş konular için suçu ya da suçluyu övücü ifadeler kullanılamayağını,
    · Kişi ya da kurumlar için eleştiri sınırları ötesinde küçük düşürücü ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi ya da kurumlara karşı tehdit, saldırı ya da tahkir içerikli ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi veya kurumların telif haklarına konu olan fikir ve/veya sanat eserlerine ait hiçbir içerik yayınlanamayacağını,
    · Kişi veya kurumların ticari sırlarının ifşaı edilemeyeceğini,
    · Genel ahlaka aykırı söz, ifade ya da yakıştırmaların yapılamayacağını,
    · Yasal bir takip durumda, yorum tarih ve saati ile yorumu yazdığım cihaza ait IP numarasının adli makamlara iletileceğini,
    · Yorumumdan kaynaklanan her türlü hukuki sorumluluğun tarafıma ait olduğunu,
    Bu formu gönderdiğimde kabul ediyorum.





    Diğer köşe yazıları

     Tüm Yazılar 
    • 6 Nisan 2013 Neyin özgürlüğü?
    • 7 Nisan 2012 NATO'nun alan dışı stratejisi
    • 12 Kasım 2011 İdrak tutulması
    • 16 Temmuz 2011 Dört aktör
    • 25 Haziran 2011 Tiyatro bu
    • 19 Mart 2011 Afetler, felaketler!
    • 12 Mart 2011 Darbenin medya ayağı
    • 10 Mart 2011 Modelin altı parametresi
    • 7 Mart 2011 'Türkiye modeli'
    • 12 Şubat 2011 İhvan ve İslam korkusu!
    • 22 Ocak 2011 Kısır döngü
    • 13 Ocak 2011 Azınlık veya zımmi!
    • 10 Ocak 2011 Çatışmalar ve potansiyeller
    • 18 Aralık 2010 Başka bir dünya, başka bir iktisad!
    • 15 Kasım 2010 Diyanet'te 'yeni dönem'
    • 2 Ekim 2010 Millî Görüş'ten son kopuş!
    • 18 Eylül 2010 Ayrışmanın fotoğrafı
    • 2 Ağustos 2010 Askerler ve rolleri
    • 26 Temmuz 2010 Neden akletmiyoruz?
    • 24 Temmuz 2010 35. madde

    En Çok Okunan Haberler


    Haber Sistemi altyapısı ile çalışmaktadır.
    4,350 µs